thenewfathers4justicenederland

ouderverstoting

Wat is oudervervreemding ?

Wat is oudervervreemding ?

Oudervervreemding ontstaat bij niet (meer) bij elkaar wonende ouders meestal als één van beide ouders de kinderen door manipulatie opzet tegenover de andere ouder om met medewerking van de kinderen alle contacten van die kinderen met die andere ouder te verhinderen.

Doe het nodige om uw locale gemeenschap bewust te maken van dit probleem.

Wist u dat oudervervreemding een vorm is van (psychische) kindermishandeling?

Oudervervreemding veronderstelt de systematische hersenspoeling en manipulatie van de kinderen met als enig doel een liefdevolle en warme verhouding te vernietigen die zij eerder deelden met een ouder.

Oudervervreemding en vijandig agressief ouderschap* beroven de kinderen van hun recht om bemind te worden door en liefde te tonen voor elk van beide ouders. Deze zelfzuchtige, wraakzuchtige en boosaardige daden die gesteld worden door de vervreemdende ouder (de ouder die verantwoordelijk is voor de manipulatie en de hersenspoeling) worden beschouwd  als een vorm van kindermishandeling – omdat die vervreemdingstactieken die gebruikt worden op de kinderen verstorend, verwarrend en vaak schrikaanjagend zijn en de kinderen beroven van hun gevoel van zekerheid en veiligheid.

De meeste mensen kennen oudervervreemding en vijandig agressief ouderschap niet tot zij het zelf ondervinden. De bewustwordingsdag van oudervervreemding werd ingesteld om het bewustzijn te helpen tot stand brengen over dit groeiend probleem van mentaal en emotioneel kindermisbruik dat meestal optreedt bij echtscheiding of scheiding.

Wij hebben uw hulp nodig om de onschuldige… de kinderen te beschermen.

Wij hebben uw hulp nodig om het publiek op te voeden en bewust te maken van de gevolgen van oudervervreemding en van vijandig agressief ouderschap.

Als u iemand kent die aangetast is door oudervervreemding of als een vroeger slachtoffer van een ouder die vijandig agressief ouderschap vertoonde, schrijf ons alstublieft en vertel ons uw verhaal*. Wij zullen uw verhaal toevoegen in onze brievenbladzijde om het voor iedereen op de wereld te publiceren in de locale magazines, dagbladen enz. Houd uw verhaal alstublieft beperkt tot het verlies, de liefde en de hartpijn. Weerhoud uzelf in uw brieven alstublieft van overmatige woede en verbale aanvallen op de vervreemder(s)

Het doel van de bewustmakingsdag is de rechters, de politiebeambten, de psychiaters, advocaten en ook de vrienden en de familie van mensen die hun kinderen misbruiken door vijandig agressief ouderschap en vervreemdingtactieken bewust te maken van dit groeiend probleem en deze vorm van misbruik.

Met bewustwording komt opvoeding en begrip, en de kracht om het misbruik te stoppen van onschuldige kinderen die verstrikt raken in het spervuur van de mensen van wie zij houden

Wat is oudervervreemding ?

Oudervervreemding ontstaat bij niet (meer) bij elkaar wonende ouders meestal als één van beide ouders de kinderen door manipulatie opzet tegenover de andere ouder om met medewerking van de kinderen alle contacten van die kinderen met die andere ouder te verhinderen.

Doe het nodige om uw locale gemeenschap bewust te maken van dit probleem.

Wist u dat oudervervreemding een vorm is van (psychische) kindermishandeling?

Oudervervreemding veronderstelt de systematische hersenspoeling en manipulatie van de kinderen met als enig doel een liefdevolle en warme verhouding te vernietigen die zij eerder deelden met een ouder.

Oudervervreemding en vijandig agressief ouderschap* beroven de kinderen van hun recht om bemind te worden door en liefde te tonen voor elk van beide ouders. Deze zelfzuchtige, wraakzuchtige en boosaardige daden die gesteld worden door de vervreemdende ouder (de ouder die verantwoordelijk is voor de manipulatie en de hersenspoeling) worden beschouwd  als een vorm van kindermishandeling – omdat die vervreemdingstactieken die gebruikt worden op de kinderen verstorend, verwarrend en vaak schrikaanjagend zijn en de kinderen beroven van hun gevoel van zekerheid en veiligheid.

De meeste mensen kennen oudervervreemding en vijandig agressief ouderschap niet tot zij het zelf ondervinden. De bewustwordingsdag van oudervervreemding werd ingesteld om het bewustzijn te helpen tot stand brengen over dit groeiend probleem van mentaal en emotioneel kindermisbruik dat meestal optreedt bij echtscheiding of scheiding.

Wij hebben uw hulp nodig om de onschuldige… de kinderen te beschermen.

Wij hebben uw hulp nodig om het publiek op te voeden en bewust te maken van de gevolgen van oudervervreemding en van vijandig agressief ouderschap.

Als u iemand kent die aangetast is door oudervervreemding of als een vroeger slachtoffer van een ouder die vijandig agressief ouderschap vertoonde, schrijf ons alstublieft en vertel ons uw verhaal*. Wij zullen uw verhaal toevoegen in onze brievenbladzijde om het voor iedereen op de wereld te publiceren in de locale magazines, dagbladen enz. Houd uw verhaal alstublieft beperkt tot het verlies, de liefde en de hartpijn. Weerhoud uzelf in uw brieven alstublieft van overmatige woede en verbale aanvallen op de vervreemder(s)

Het doel van de bewustmakingsdag is de rechters, de politiebeambten, de psychiaters, advocaten en ook de vrienden en de familie van mensen die hun kinderen misbruiken door vijandig agressief ouderschap en vervreemdingtactieken bewust te maken van dit groeiend probleem en deze vorm van misbruik.

Met bewustwording komt opvoeding en begrip, en de kracht om het misbruik te stoppen van onschuldige kinderen die verstrikt raken in het spervuur van de mensen van wie zij houden

 

Advertenties

4 reacties op “Wat is oudervervreemding ?

  1. Yves
    6 oktober 2014

    Ik ben zelf vader van 2 kinderen.het is slopend.het lijkt alsof ik tegen de muur schreeuw.word niet gehoord.de moeder is het slachtoffer.zoals vaak beweerd word.heb niks op mijn kerfstok.krijg de kinderen om het weekend en iedere keer hoor ik weer,papa is een ezel of papa is een rotzak.bij mama is het beter.heb het zo vaak aangekaart maar er word niks tegen gedaan.ik merk bij de oudste(5jaar)dat ze het verdomd moeilijk vind.is het zo moeilijk om normaal te doen?ipv tegen mij te schreeuwen waar de kinderen bij staan?beseft ze niet wat dit doet met een kind?hebben ze nou echt een plank voor de kop die rechters,maatschappelijk werk,jeugdzorg en weet ik veel wie nog meer?
    Wanneer stopt dit?tot het te laat is en het kind al is aangedaan?wat het al is.ik sta machteloos.doe mijn best voor de kinderen en probeer ze het een super weekend bij mij te hebben.
    Dankzij haar moet ik alle schulden afbetalen van haar.mijn eigen schuld achteraf.had ik maar moeten opletten en er iets van moeten zeggen.zelf werk ze niet.lekker van de bijstand leven en haar nieuwe vriend waar ze nu een kind van heeft die werkt gewoon.en ik maar betalen.
    Dat ik allimentatie moet betalen daar ben ik het mee eens.maar kom op.er gaat meer geld weg dan dat ik over houd.moet mijn hoofd maar boven water houden zoals ze zeggen.
    Dit is geen gevecht om de kinderen.ze maakt het persoonlijk.ze gebruikt de kinderen.tegen mij.

  2. "dwaze vader"
    28 november 2014

    het nederlandse familierecht MOET per direct onder het strafrecht geplaatst worden, het totale rotte systeem houdt deze KINDERMISHANDELING in stand,
    OM, Kinderrechters, Raad voor Kinderbescherming, Jeugdzorg en nog meer van deze zogenaamde “experts” houden dit horrorscenario in stand.
    WORDT WAKKER ALLEMAAL!!!! 1000den kinderen en papa’s LIJDEN dankzij jullie….

  3. Papa
    26 april 2015

    Ook in belgie is het zeker niet beter, integendeel !
    Het verhaal van Yves hierboven komt voor 99% overeen met dat van mij, alleen zijn mijn 2 meisjes 10 en 12, waarbij vooral de oudste (1m75 en 75 kg!!) geregeld fysiek geweld zeker niet schuwt, mogelijk ook versterkt door pubertijd. Fysiek Reageren zelfs uit verdediging mag dan niet want de aanklacht voor geweldpleging tegen mijn bloedeigen oogappel is reeds een feit.
    Elk kleinste negatief feit wordt door de meisjes bij mama gerapporteerd en vervolgens via de advocaten fel opgeblazen buiten proporties. De jongste vertoont ondertussen gelijkaardige gedrag. Uitdagen, dreigen met geweld en met rapportering bij mama indien ik ook maar iets verkeerd zou doen, zelfs onder valse voorwendsels. Als ik hen geen of onvoldoende snoep, kados of gunsten geef wordt er gedreigd met vals rapporteren van geweld of verwaarlozing. Intussen maak ik foto’s van elke huisbereide maaltijd of kastickets van restaurant of kledingwinkel.
    OM, psychologen en gerecht gaan grotendeels mee in de geveinsde slachtofferrol van mama. De politie, dienst jeugd & gezin, centrum voor algemeen welzijn staan machteloos. Papa is niet goed voor de kinderen omdat het zo door hen wordt verteld. Zo komt het ook in een psychologisch rapport naar de rechtbank toe. Ik wordt bestempeld een “overdefensieve egocentrische persoon die vindt dat hij niet wordt begrepen door zijn omgeving”. In zekere zin klopt dit grotendeels. Ik ben sinds de scheiding ook zeer op mezelf toegewezen en moet geregeld serieus in de verdediging tegen onterechte aantijgingen en valse beschuldigingen, en inderdaad blijkt dat de ernst van de zaak niet wordt onderkend door de meeste betrokken diensten, of dat ze er machteloos tov staan.
    Ondertussen gaat ook de emotionele ontwikkeling van de meisjes de verkeerde kant uit want alles wat mama zegt is heilig en blijft onbetwist. Hoe verwrongen of gewoon gelogen dat de voorgestelde feiten ook zijn.
    Het is een emotioneel slopend gegeven voor mezelf maar zeker ook voor de kinderen. Je merkt geregeld dat zij zich tegen mij niet overtuigd uiten over door hen gerapporteerde feiten die vervolgens werden opgeblazen. Ze zitten duidelijk in een tweestrijd tussen verplichte loyaliteit naar de manipulatie van mama en de emotionele loyaliteit naar papa, en dat is zeer pijnlijk om te zien bij je kinderen.
    Financieel onrecht in deze laat ik dan nog geheel buiten beschouwing…

    Te gek voor woorden dat niemand het onrecht ziet, door 1 persoon veroorzaakt.
    Groeten,
    Papa.

  4. moeder genaamd anne
    26 mei 2015

    Het komt veel minder vaak voor, ik ben een moeder en zowel de vader van mijn kinderen als hun grootouders (mijn ouders) denigreren mij, houden mij voor schuldig van alles wat gebeurde na mijn beslissing om te scheiden van hun papa. Mijn dochter van 13, waar ik vroeger altijd een hechte band mee heb gehad, heeft me uitgescholden voor het vuil van het straat, voor vuile hoer… . Ze is bereid bij de rechter en psychologen te liegen over onze relatie, alsof ze haarzelf het recht niet gunt om ook van mij te houden. Ze heeft verschillende keren zelfmoord proberen te plegen, is opgenomen in de psychiatrie, allemaal mijn schuld. Mijn zoon van 11 zei dat het toch logisch was dat ik de ziekenhuis factuur alleen betaalde gezien het mijn fout was dat zijn zus was opgenomen. Ik weet dat de kinderen ook momenten hebben van ‘licht in de duisternis’ dat ik met ze praat en dat ze vanuit hun hart praten en niet praten in naam van iemand anders met de woorden en uitdrukkingen van iemand anders. Het is afschuwelijk om je kind te zien lijden en machteloos te zijn. Vader weigert verdere behandeling van zijn dochter want psychologen en kinderpsychiaters deugen niet, die verdedigen alleen maar mama. Kinderen vertellen me nooit wat er gebeurt bij papa, alles wat bij mij gebeurt wordt wel aan papa verteld en wel in de woorden die hij graag wil horen, zodat ze hem plezier doen. Geen enkele van mijn vrienden, van de activeiteiten die ik doe, van de films die ik bekijk, zijn goed, alles wordt bekritiseerd. Het is zelf zo erg dat ik mijn kinderen niet als vriend kan hebben op facebook. Als de kinderen bij hun papa zijn, hoor ik een hele week niets van ze. Als ze bij mij zijn, zit hij ze te stalken via facebook, hoe laat kwam mama thuis van het werk, wat hebben jullie gegeten, wie heeft naar mama gebeld, gaat het een beetje met mama, … . Mijn ouders doen dit ook. Ik ben opgegroeid in een zeer dysfunctioneel gezin. Voro de scheiding besloten de papa en ikzelf de contacten met de grootouders te beperken. De kidneren bleven ook niet meer slapen bij de grootouders. Hij was hier volledig mee akkoord. Sinds we uit elkaar zijn, zegt hij (via zijn advocate, betaald door mijn vader!) dat ik dat allemaal heb uitgevonden, dat ik lieg over wat ik heb meegemaakt heb bij mijn ouders, dat hij nooit akkoord is gegaan met mijn beslissing. De kinderen krijgen al een jaar e horen dat ik de slechte ben, dat ze door mijn fout hun grootouders niet meer mogen zijn. Er werd een contactverbod gevraagd voor de grootuders en de kleinkinderen zolang een expertise verslag werd opgesteld. Vader respecteerde dit niet, de kinderen waren verplicht om tegen mij te liegen. Maar leugens komen altijd uit. Mijn dochter vertelt me dat ze met mijn zus naar de kapper is gegaan. Ik heb mijn zus een paar weken later aan de lijn en bedank haar hiervoor. Zij zegt dat ze niet naar de kapper ging met mijn dochter, … . Mijn dochter zegt dat haar vader haar is gaan brengen op haar paardrijles. Ik verneem via de leraar dat mjin moeder haar zowel ging brengen als ophalen. Voor de psychologen (samen met mijn kinderen) zeg ik dat ik wil dat alle leugens nu eindelijk eens zouden stoppen dat ik niet wil dat mijn kinderen opgroeien met het idee dat liegen niet erg is. Ze vragen mij om een voorbeeld te geven. Ik zeg dat mijn dochter zei dat haar vader haar ging brengen maar dat ik weet dat dat niet waar is? Mijn dochter blijft liegen. De psycholoog vraagt me dan waarom ik daar zo zeker van ben. Ik zeg dan dat de leraar het mij heeft gezegd. Mijn dochter lacht uit haar mondhoek, ze weet duidelijk dat dit verkeerd is en werd betrapt. Mijn moeder gaat aan de psyhologen vertellen dat de kinderen haar hebben gezegd dat ze condooms en glijmiddel in mijn auto hebben gevonden. Ik ben geschrokken. Eerst zeg ik niets maar na een paar dagen vraag ik aan mijn kinderen of ze condooms in mijn auto hebben gevonden, ze antwoorden allebei van niet. Mijn dochter zegt dat ze weet van wie het komt, van mjin moeder. Ik geef dit door aan de psycholoog die me zegt dat het eigenlijk geen condooms waren maar glijmiddel en dat het inderdaad van mijn moeder (?) komt. Ik vraag het opnieuw aan de kinderen die vragen wat dat is, glijmiddel. Ik kijk in mijn nachtkast na en stel vast dat mijn glijmiddel verdwenen is. Ik zoek het product op inetrnet op om na te gaan wat er op de fles staat want blijkbaar zou mijn dochter het op internet zijn gaan opzoeken, wat glijmiddel is. Op het etiket van het product staat in geen enkele taal ‘glijmiddel’ geschreven. Vader is wel een paar maanden eerder bij mij op bezoek geweest en heeft spullen meegenomen zonder mij hierover te informeren. Hij zal ook het glijmiddel hebben meegenomen. Hij zal later zelf beweren dat dochter een foto heeft gemaakt van het glijmiddel in mijn auto, …

    Ikzelf heb zo vaak gezien hoe vrouwen na hun scheiding zo negatief zijn oevr de vader, ik ben dara vaak van geschrokken. Ik ben ervan overtuigd dat kinderen een vader nodig hebben. Ik wil geen kwaad zeggen over hun vader, ook niet bij psychologen, ik wil dat ze hem vrij kunnen graag zien, zonder zich schuldig te moeten voelen tov mij. Ik spreek altijd over hem als ‘papa’. Ik respecteer zijn geloof, het enige wat ik wil is respect voor mezelf ook. Mijn kinderen zijn moslim, zoals hun vader. Ik heb daar geen problemen mee. Ik geef mijn kinderen geen varkensvlees te eten. Ik word er echter kapot van als ik extremistische uitspraken hoor in de mond van mijn kinderen. Respect voor iedereen is voor mij en niet onderhandelbare opvoedingswaarde. Ik weet dat die uitspraken van hem komen, hij wil zich wreken op mij omdat ik iets gedaan heb (scheiden) dat voor hem ondekbaar en onaanvaardbaar is. Hij gebruikt de kinderen om zich te wreken. Hij weet dat dit nog het enige is dat me kan raken en diep kwetsen. Hij weet dat ik extremisme in al zijn vormen verafschuw. De kinderen hebben me onlangs nog egzegd dat ze van naam zouden veranderen als ze 18 zijn omdat hun vader hen heeft uitgelegd dat hij niet akkoord was met de spelling maar dat hij niet wist als hij ze gaan aangeven is aan de gemeente dat het definitief zou zijn. Hij weer het arme slachtoffer en ik de stoute, de manipulator. Mama heeft veel geld, dus moet mama maar alles betalen. Papa werkt in ’t zwart maar verzwijgt zijn inkomen van zwart werk, altijd al zo geweest, ook tijdens het huwelijk. De twee inkomens samen geven hem meer loon dan ik en toch durft hij aan mij alimentatie te vragen omdat hij een arme sukkelaar is en ik een hoer die hem zonder pardon op straat heeft gezet.

    Ik stel me steed sopnieuw dezelfde vraag, wanneer gaat dit eindelijk allemaal stoppen? Ik kom steeds tot dezelfde conclusie, NOOIT want hij zal niet veranderen. Ik moet vertrouwen hebben in justitie, in hun competenties om dit patroon te doorzien, om vast te stellen dat mijn kinderen en dan vooral mijn dochter, liegt over mij, zegt dat ze zich niet kan herinneren leuke dingen met mij te hebben gedaan, terwijl ik weet dat ze het wel nog weet, dat ze me niet meer wil zien, dat ik altijd roep op haar. Mijn dochter heeft grenzen nodig, die wil papa niet stellen, hij wil vooral de lieve, begripvolle papa zijn. In moeilijke momenten, stuurt hij zijn kat. Hoe kunnen mijn kinderen beter gaan als ze één week horen dat het belangrijk is om je medicatie voorgeschreven door een arts, te blijven innemen en om met een psycholoog te praten over je gevoelens omdat die neutraal is en je beter kan helpen. Natuurlijk sta ik klaar om mijn dochter te steunen, met haar te praten en haar te helpen maar ik ben geen dokter en ook geen psycholoog. De volgende week horen ze dan dat psychologen en knderpsychiaters niet deugen, dat alleen papa (en mama) je kunnen helpen, … .

    Gelukkig heb ik een super advocate die niet agressief is, die dezepatronen bijzonder goed kent, die de ernst van de situatie snapt en die dus beter dan mezelf aan de rechter kan vertellen wat er gebeurt, zonder de andere partij aan te vallen. Zij zegt me altijd, als ik de moed niet meer heb, als ik de wanhoop nabij ben, dat we vooruitgang boeken, hoe klein en langzaam ook, dat we er gaan geraken.

    Ik kan nog uren blijven verder schrijven maar niemand zal dan nog veel zin hebben om te lezen.

    Ik hoop dat justitie en alle hulpverleningsorganisaties de juiste beslissingen zullen nemen in het belang van mijn kinderen, dat ze zo spoedig mogelijk de draad van hun (nu al niet meer gewone) kinderleven kunnen opnemen zonder dat de littekens door deze trauma’s een al te grote handicap zullen zijn. Ik ben geen perfecte moeder. Ik heb wel een keer uit wanhoop iets gezegd aan mijn kinderen dat niet voor hen was bestemd. ik heb er onmiddellijk spijt van gekregen en heb me ge excuseerd. Veel sterket aan alle papa’s en aan de mama’s. De waarheid komt altijd uit, vroeg of laat. De vervreemder valt door de mand.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: